Ο χρόνος ΔΕ γιατρεύει όλες τις πληγές

Παρά το πολύ δημοφιλές ρητό, ο χρόνος από μόνος του ΔΕΝ θεραπεύει όλες τις πληγές. Οι μνήμες μπορεί να εξασθενίσουν, αλλά η επούλωση δεν γίνεται πάντα αυτόματα και χωρίς προσπάθεια, όπως θα θέλαμε όλοι να πιστέψουμε.

Τις περισσότερες φορές έχουμε την τάση να «θάβουμε» ό, τι μας συνέβη και να το μπλοκάρουμε από τη μνήμη μας όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μην αισθανόμαστε τον πόνο. Κάποιες άλλες φορές, χάρη στο πέρασμα του χρόνου, η ανάμνηση του επώδυνου συμβάντος εξασθενεί και κάποιες λεπτομέρειες μπορεί να εξαφανιστούν τελείως από τη μνήμη μας, αλλά κάθε φορά που βιώνουμε κάτι παρόμοιο, θυμόμαστε το συμβάν και ο πόνος επανέρχεται. Δε μιλάμε απλώς για υπενθύμιση του πόνου που βιώσαμε. Όταν κάτι μας πυροδοτήσει, ξαναζούμε την οδυνηρή εμπειρία σαν να συνέβαινε ξανά από την αρχή και δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας. Όταν συμβεί αυτό συνειδητοποιούμε ότι παρά τον καιρό που πέρασε οι πληγές δε θεραπεύτηκαν εντελώς…

Δε θα ήθελα να παρεξηγηθώ! Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στη φυσική ικανότητα του σώματος και του νου μας να θεραπεύονται. Η επούλωση χωρίς παρέμβαση λαμβάνει χώρα στη φύση όλη την ώρα. Τα φυτά και τα ζώα τραυματίζονται, αλλά χάρη στην έμφυτη ικανότητά τους να επουλώνονται γίνονται καλά φέρουν ουλές απλώς ως υπενθύμιση της πληγής που υπήρχε. Από αυτή την άποψη, ο άνθρωπος δεν διαφέρει από τα ζώα και τα φυτά. Και εμείς έχουμε την έμφυτη ικανότητα για θεραπεία. Το πρόβλημα ξεκινά εάν η πληγή είναι πολύ βαθιά και χρειάζεται τόσος πολύς χρόνος για να επουλωθεί, που κινδυνεύει να μολυνθεί από την έκθεση σε «ερεθίσματα» από το περιβάλλον. Ή, εάν υπάρχει κάποιο κατάλοιπο του μέσα στην πληγή που αποτρέπει την επούλωση της και προκαλεί μόλυνση. Το ίδιο ισχύει και για τις ασθένειες. Μερικές φορές πρέπει να αφήσουμε τη φύση να ακολουθήσει την πορεία της και το ανοσοποιητικό μας σύστημα να φροντίσει τον «εισβολέα», ενώ άλλες χρειαζόμαστε φάρμακα, διαφορετικά διατρέχουμε κίνδυνο μόνιμης βλάβης στην υγεία μας ή ακόμα και θάνατο.

Θα αναζητούσαμε θεραπεία εάν είχαμε σωματική ασθένεια ή τραυματισμό. Γιατί δεν κάνουμε το ίδιο όταν έχουμε κάποιο ψυχολογικό θέμα ή συναισθηματικό τραυματισμό;

Λυπάμαι που περιέγραψα τα πράγματα τόσο ζοφερά… Θέλω απλώς να τονίσω ότι όπως η σωματική μας υγεία, έτσι και η συναισθηματική μας υγεία δεν μπορεί πάντα να αποκατασταθεί μόνο με το χρόνο. Υπάρχουν περιπτώσεις τραυμάτων που, εκτός κι αν αντιμετωπιστούν, μπορούν να μας καταστήσουν ανίκανους να ζούμε μια φυσιολογική ζωή και θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε συναισθηματικό ή ακόμα και σωματικό θάνατο!

Ξέρω ότι όλοι καταλαβαίνουμε την έννοια του θανάτου. Είναι η απουσία ζωής. Είναι εύκολο να φανταστούμε ένα φυσικό θάνατο. Βλέπουμε πλήρη ακινησία και αποσύνθεση. Λοιπόν, ένας συναισθηματικός θάνατος είναι σχεδόν το ίδιο. Βλέπουμε πλήρη ακινησία και αποσύνθεση. Η ζωή είναι κίνηση. Η ζωή είναι αλλαγή. Η ζωή είναι ανανέωση. Και κάθε ζωντανός οργανισμός οφείλει να συμβαδίζει με τη ροή της ζωής: οφείλει να αντιλαμβάνεται τις νέες συνθήκες, να αποδέχεται την αλλαγή και να ενεργεί ή να κινείται ανάλογα.

Αν υπάρξει συναισθηματικός θάνατος, η ζωή συνεχίζεται αλλά εμείς δε τη ζούμε και δεν πηγαίνουμε με τη ροή της. Είμαστε κολλημένοι σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρελθόν και υπάρχει ακινησία και αντίσταση στη ροή. Υπάρχει αποσύνθεση…

Ευτυχώς, ο συναισθηματικός θάνατος, όπως και ο φυσικός θάνατος σύμφωνα με πολλές πνευματικές διδασκαλίες, δεν χρειάζεται να είναι το τέλος. Μπορούμε να ζήσουμε ξανά! Μπορούμε να αναζωογονηθούμε συναισθηματικά με την κατάλληλη θεραπεία.

Χρειάζεται πολύ θάρρος για να αναζητήσει κανείς το είδος της θεραπείας που δεν μπορεί να προσφέρει μόνος του στον εαυτό του ή που ο χρόνος δε μπορεί να γιατρέψει, γιατί χρειάζεται να επιτρέψει στον πόνο να είναι παρών, να βιωθεί και να εξεταστεί μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη θεραπεία αντί να τον θάβει ή να τον μπλοκάρει.

Η αναζήτηση θεραπείας δεν σημαίνει απαραίτητα βοήθεια ενός επαγγελματία, ενός θεραπευτή, ενός συμβούλου, ενός υπνοθεραπευτή ή οποιουδήποτε άλλου τύπου θεραπευτή, αν και, στις περισσότερες περιπτώσεις τραύματος, απαιτείται βαθιά δουλειά και η εξωτερική βοήθεια είναι σχεδόν αναπόφευκτη για να συμβεί θεραπεία.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, θα μπορούσε να συμβεί μέσω πνευματικών πρακτικών ή/και ανάγνωσης βιβλίων εφόσον συνδυάζονται με θετική δράση και σοβαρή προσωπική επένδυση από την πλευρά μας. Η επένδυση στην οποία αναφέρομαι δεν είναι απαραίτητα χρήματα, αν και, στις περισσότερες περιπτώσεις, χρειαζόμαστε χρήματα για να αγοράσουμε βιβλία ή υπηρεσίες. Όταν μιλάω για προσωπική επένδυση, εννοώ ότι χρειάζεται να συμμετέχουμε ενεργά στη θεραπεία μας και να μην περιμένουμε ένα μαγικό ραβδί που θα μεταμορφώσει τη ζωή μας χωρίς να χρειάζεται να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. Η επανάληψη θετικών επιβεβαιώσεων/δηλώσεων, για παράδειγμα, σπάνια λειτουργεί αν υπάρχει υποκείμενο τραύμα. Ωστόσο, η ανάγνωση ή η συνομιλία με κάποιον για το θέμα μας μπορεί να μας οδηγήσει στη σωστή κατεύθυνση, ώστε να μπορούμε να αναζητήσουμε τον τύπο θεραπείας που χρειαζόμαστε.

Μην φοβάστε το στίγμα που σχετίζεται με την αναζήτηση βοήθειας σε ορισμένες κουλτούρες. Επίσης, μη λέτε στον εαυτό σας ότι είστε δυνατοί και δεν χρειάζεστε βοήθεια. Η αναζήτηση βοήθειας όταν τη χρειάζεστε δεν σας κάνει αδύναμους. Αντίθετα, σας ενισχύει ακόμη περισσότερο.

Αν λοιπόν υποφέρετε από κάποιο τραύμα και συνεχίζετε να «ταράζεστε» κάθε φορά που κάτι σας θυμίζει το συμβάν, μην παραμένετε αδρανείς για χρόνια νομίζοντας ότι ο χρόνος θα θεραπεύσει την πληγή σας! Αναλάβετε δράση τώρα! Αναζητήσετε βοήθεια! Σας αξίζει μια καλύτερη ζωή!

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

Διαβάστε επίσης:


2 Comments

  1. Ο/Η Ifigenia λέει:

    Ο χρόνος δεν είναι η μόνη γιατρειά. Ευχαριστούμε πολύ που μας το θύμησες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Κατεβάστε δωρεάν «Βρείτε το κέντρο σας σε 3’»

Κατεβάστε δωρεάν «Βρείτε το κέντρο σας σε 3’»

Γίνετε συνδρομητές στο newsletter μας και κατεβάστε δωρεάν το βιβλίο «Βρείτε το κέντρο σας σε 3 λεπτά»

 

Κλείστε μια δωρεάν συνεδρία 20’

Εγγραφείτε στο newsletter μας

 

x