Το αντάλλαγμα για τις θεραπείες – Για θεραπευτές και όχι μόνο…

Τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή, ούτε το θέμα που θα αναπτύξω σήμερα. Ήρθε η ώρα να γράψω για το συμπαντικό νόμο που μου δόθηκε σαν «οδηγία» από τους εκάστοτε δασκάλους μου. Την οδηγία που μου προκαλούσε τεράστια αντίδραση, την οδηγία στην οποία αντιστεκόμουν και η οποία αποτελούσε πηγή «προστριβών» ανάμεσα μας. Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε ήταν το πώς η άρνηση μου να την εφαρμόσω αποτελούσε τροχοπέδη για την εξέλιξη των ανθρώπων, φίλων και γνωστών εκείνη την εποχή, που προσέτρεχαν σε μένα αλλά και για τη δική μου εξέλιξη καθώς μου προκαλούσε θυμό, αγανάκτηση, πικρία και κατά συνέπεια ασθένειες. Μιλάω για το συμπαντικό νόμο της «ανταλλαγής ενέργειας».

Η αφορμή μου δόθηκε σήμερα το πρωί που προσγειώθηκα στην Κύπρο για ένα σύντομο ταξίδι για μια ομιλία και συνεδρίες. Έπιασα την κουβέντα (κάτι φυσικό για μένα) με τον πολύ συμπαθητικό νέο άνδρα που έφερε στο αεροδρόμιο το αυτοκίνητο που νοίκιασα. Όταν του είπα τι κάνω, μου είπε ότι και εκείνος, από μικρό παιδί, συνόδευε ανθρώπους δείχνοντας τους τη θετική πλευρά της ζωής και βοηθώντας τους να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλάζοντας τρόπο σκέψης. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν το κάνει επαγγελματικά, μου απάντησε «Δεν μπορώ να παίρνω χρήματα από τους ανθρώπους. Ο ‘διορατικός’ που μου είπε να βοηθώ τους ανθρώπους είπε ότι πρέπει να πληρώνομαι για αυτό αλλά δε μπορώ. Το έκανα για λίγο καιρό αλλά όταν κάποιος χρειαζόταν να ξαναέρθει και να ξαναπληρώσει, εγώ δε μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου και να τον βοηθήσω γιατί αισθανόμουν ότι έπρεπε υποχρεωτικά να του ‘δώσω’ κάτι».

Τον καταλαβαίνω… Πέρασα και εγώ από εκεί… Ωστόσο, εγώ δε μπορούσα να ζητήσω χρήματα ούτε για την πρώτη συνεδρία. «Γιατί να ζητήσω χρήματα; Καλό κάνω! Βοηθάω το συνάνθρωπό μου. Δεν έχω άμεση ανάγκη χρημάτων. Τα καταφέρνω με αυτά που βγάζω σαν δικηγόρος άρα, γιατί να ζητήσω κι άλλα; Η ικανότητα που έχω μου δόθηκε από το σύμπαν ως δώρο. Πως είναι δυνατόν να πληρώνομαι για να τη χρησιμοποιήσω;» και άλλες πολλές τέτοιες σκέψεις και «εκλογικεύσεις» ώστε να μην υπακούω σε αυτό το νόμο ο οποίος τότε μόνο συμπαντικός δε μου φαινόταν. Ήταν για μένα καθαρά ένας ανθρώπινος νόμος που συντάχθηκε για το κέρδος και την εκμετάλλευση των αδυνάτων.

Για χρόνια πολλά οι δάσκαλοί μου με «μάλωναν» και για χρόνια εγώ συνέχιζα το ίδιο βιολί. Μου έλεγαν ότι ειδικά στο δυτικό κόσμο και για ανθρώπους σαν και εμάς που δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο της εξέλιξης των μεγάλων πνευματικών δασκάλων, το αντάλλαγμα είναι απαραίτητο αλλά εγώ δεν τους άκουγα. Δε με προβλημάτιζε το γεγονός ότι οι άνθρωποι έρχονταν και ξανάρχονταν με τα ίδια προβλήματα. Ότι αισθανόμουν ψυχική κούραση να τους βλέπω σε αυτή την κατάσταση. Ότι επαναλάμβαναν σαν σπασμένος δίσκος τα ίδια και τα ίδια. Ότι δεν εφάρμοζαν τίποτα από όσα είχαν συζητηθεί στη συνεδρία. Ότι ήμουν πολύ θυμωμένη μαζί τους γιατί δεν έπαιρναν τη βοήθεια που τους πρόσφερα και ούτω καθεξής.

Μέχρι που κατάλαβα… Κατάλαβα όλα όσα μου είχαν πει οι δάσκαλοι μου και ακόμα περισσότερα… Κατάλαβα το συμπαντικό νόμο της ανταλλαγής ενέργειας!

Πρέπει πάντα να υπάρχει ανταλλαγή μεταξύ του δότη και του αποδέκτη ενέργειας για πολλούς λόγους.

Πρώτον, ο αποδέκτης πρέπει να εμπλακεί ενεργά στη δική του θεραπεία, πρέπει να επενδύσει σε αυτήν. Αυτό είναι μέρος της διαδικασίας σε όλες τις θεραπευτικές μεθόδους. Το άτομο «λαμβάνει» κάτι από εμάς και, για να αισθάνεται και αυτό καλά και εμείς, πρέπει να δώσει κάτι πίσω.

Εάν ένα άτομο λαμβάνει δωρεάν θεραπεία, είναι πιθανό ότι δεν επενδύει («Αν είναι δωρεάν, δεν έχει αξία») και ό,τι είδους θεραπεία και να κάνει, δεν έχει αποτέλεσμα. Σπαταλάει το χρόνο του και το δικό μας. Σε πολλές περιπτώσεις, η ανταλλαγή λειτουργεί ως υποσυνείδητο κίνητρο γι’ αυτό και το ποσό της ανταλλαγής δεν έχει σημασία. «Αφού πληρώνω, ας κάνω μια προσπάθεια και εγώ!»

Δεύτερον, αν δεν πάρουμε κάποιο αντάλλαγμα, βάζουμε τον εαυτό μας σε ένα «θρόνο». Δημιουργούμε την εντύπωση ότι είμαστε ανώτεροι από το θεραπευόμενο, ότι δεν έχει τίποτα να μας δώσει που να αξίζει για μας. Κάνουμε ελεημοσύνη… Αυτό τρέφει υποσυνείδητα το ΕΓΩ μας και δημιουργεί συναισθήματα κρυφής αντιπάθειας από το θεραπευόμενο. Η σχέση μεταξύ μας μπορεί να υποφέρει εξαιτίας αυτής της ανισορροπίας μεταξύ του δότη και του αποδέκτη: ο αποδέκτης αισθάνεται «υποχρεωμένος» ενώ ο δότης μπορεί να αισθάνεται «μεγαλόψυχος»…

Τέλος, κάθε εργασία αξίζει την ανταμοιβή της. Ακόμα και αν η θεραπεία που κάνουμε δεν αποτελεί αποτέλεσμα σπουδών για τις οποίες ξοδέψαμε χρόνο, κόπο και χρήμα, ακόμα και αν χρησιμοποιούμε ένα «δώρο» που μας δόθηκε από το σύμπαν, το αντάλλαγμα δε το ζητάμε για τη τη θεραπεία διότι αυτή δεν προέρχεται από εμάς. Ζητάμε ένα αντάλλαγμα για το χρόνο που ξοδεύουμε με το άτομο.

Όταν λέμε «αντάλλαγμα», σκεφτόμαστε αμέσως τα «χρήματα». Και είναι απόλυτα λογικό και φυσιολογικό όταν αυτό είναι το επάγγελμα μας και δε χρειάζεται να σας εξηγήσω το γιατί. Αν όμως το κάνουμε μόνο περιστασιακά, είναι πάντα καλό να ζητάμε ένα αντάλλαγμα. Στην οικογένεια και στο ζευγάρι, η ανταλλαγή γίνεται αυθόρμητα, αυτόματα και δεν είναι απαραίτητο να λάβει συγκεκριμένη μορφή. Φυσικά, εξαρτάται από τη σχέση ανάμεσα σε εσάς και τον ενδιαφερόμενο.

Από την άλλη πλευρά, εάν πρόκειται απλά για ένα γνωστό ή για ένα άγνωστο άτομο, πρέπει να δημιουργήσετε ένα «νόμισμα» ανταλλαγής μεταξύ σας από την αρχή: χρήματα, αντικείμενα, υπηρεσίες κ.λπ. Όσο οι δύο ενδιαφερόμενοι ικανοποιούν τη συμφωνία της ανταλλαγής, η μορφή του «νομίσματος διαπραγμάτευσης» δεν έχει σημασία.

Ενώ πολλοί δαιμονοποιούν το κάθε είδους αντάλλαγμα και πολύ περισσότερο τα χρήματα ως «ρίζα όλων των κακών», αυτή είναι μια θεμελιώδης παρανόηση του σκοπού τους. Τα χρήματα είναι μια μορφή ενέργειας και τίποτα άλλο. Στον περίπλοκο κόσμο μας χρειαζόμαστε ένα απλό, αμοιβαία συμφωνημένο μέσο μεταφοράς ενέργειας που να είναι βολικό και πρακτικό. Τα χρήματα μας επιτρέπουν να αντιπροσωπεύουμε την ενέργεια με απτό και φορητό τρόπο. Η ενέργεια δεν είναι ποτέ «αρνητική» ή «θετική». Είναι πάντα ουδέτερη. Για τα χρήματα ισχύει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η ενέργεια που φέρουν είναι ουδέτερη και το αν πάρουν «αρνητικό ή θετικό φορτίο» εξαρτάται από το πως τα αποκτήσαμε και πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Όταν η απόκτηση τους και η χρήση τους γίνεται με ακεραιότητα και σε αρμονία με τους άλλους συμπαντικούς νόμους όπως ο νόμος της Δέσμευσης, ο Νόμος της Ευγνωμοσύνης κ.α., μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν ως «νόμισμα» για την ενεργειακή ανταλλαγή.

Κάθε φορά λοιπόν που δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες για την (αυτό)θεραπεία κάποιου ή κάποιος άλλος το κάνει για μας, καλό είναι σκεφτούμε και να εφαρμόσουμε το συμπαντικό νόμο της ανταλλαγής ενέργειας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *