Τα 5 βήματα προς τη συγχώρεση – Βήμα 4 ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ

Μέχρι στιγμής έχουμε φθάσει σε ένα σημείο όπου η σκέψη του ατόμου / γεγονότος δεν είναι πλέον οδυνηρή, δεν προκαλεί συναισθήματα που δεν είναι συμβατά με την πραγματική μας φύση. Το έχουμε αποδεχτεί, το κατανοήσαμε και παραμένουμε διανοητικά και συναισθηματικά αδιάφοροι σε αυτό. Θα μπορούσαμε ακόμη να σταματήσουμε εδώ και να μην κάνουμε όλη διαδρομή μέσα από τα βήματα 4 και 5. Αλλά από τη στιγμή που είμαστε εδώ, ας προσπαθήσουμε να δούμε πώς μπορούμε να επιτύχουμε συμπόνια. Ναι, καλά διαβάσατε! Μετά το βήμα 3 είναι δυνατή η συμπόνια!

Η συμπόνια δεν είναι απαραιτήτως αγάπη. Είναι μια αίσθηση κατανόησης ότι κάποιος υποφέρει και ο πόνος του μας θλίβει, μας κάνει να θέλουμε να κάνουμε κάτι για να τον ανακουφίσουμε. Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούμε να συσχετίσουμε με αυτό το άτομο μέσω του προσωπικού μας πόνου.

Ναι ξέρω! Μιλάμε για αυτόν που προκάλεσε το δικό μας πόνος, αλλά σκεφτείτε για ένα λεπτό! Κανένα πραγματικά ευτυχισμένο άτομο δεν βγαίνει από το δρόμο του να κάνει κακό ή να βλάψει τους άλλους. Είναι, αυτοί τους οποίους αποκαλώ «βασανισμένες ψυχές» που (εν γνώσει ή εν αγνοία τους) βλάπτουν τους άλλους. Είναι επειδή είτε θέλουν να δουν τους άλλους να υποφέρουν, έτσι ώστε να αισθάνονται (υποσυνείδητα) τα δικά τους βάσανα δικαιολογημένα ή δεν νοιάζονται ούτε σκέφτονται ποιες συνέπειες θα έχουν οι πράξεις τους σε άλλους. Το τελευταίο είναι επειδή η ταλαιπωρία τους είναι τόσο μεγάλη που μπορούν μόνο να σκεφτούν τον εαυτό τους και τον πόνο τους. Απλώς θέλουν να σταματήσουν τον πόνο. Απλώς θέλουν μια άμεση ανακούφιση.

Ξέρω ότι μερικοί από εσάς σκέφτονται: «Και εγώ υποφέρω πολύ, αλλά δεν κάνω άλλους να υποφέρουν. Γιατί θα πρέπει να αισθάνομαι συμπόνια για όσους είναι τόσο κακοί ή εγωκεντρικοί και αδιάφοροι για τους άλλους;»

Λοιπόν, βαθιά μέσα στην ουσία σας ξέρετε γιατί. Είναι επειδή δεν είμαστε όλοι στο ίδιο επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης. Ίσως να μας δόθηκαν σε όλους οι ίδιες ευκαιρίες να «εξελίσσουμε» ή ίσως όχι. Ίσως ορισμένοι από εμάς να μαθαίνουν ταχύτερα.

Πώς μπορούμε να κρίνουμε τους άλλους επειδή δεν έχουν «προχωρήσει» όσο εμείς; Σκεφτείτε πόσοι περισσότεροι είναι πολύ «πιο μπροστά» από όσο είμαστε εμείς. Πώς θα αισθανόσασταν αν «κρινόσασταν» για το επίπεδο σας σύμφωνα με τα πρότυπα ενός υψηλότερου επιπέδου;

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα: πόσο δίκαιη θα ήταν να δοθεί σε ένα μαθητή του δημοτικού ένα μαθηματικό πρόβλημα για τους μαθητές του λυκείου και στη συνέχεια να «καταδικαστεί» για το ότι δεν είναι σε θέση να το λύσει; Είναι το ίδιο πράγμα και στη ζωή. Ορισμένοι είναι πιο προχωρημένοι στο δρόμο της προσωπικής ανάπτυξης από τους άλλους και γι’ αυτό πρέπει να σταματήσουμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε. Πρέπει να αποδεχθούμε ο ένας τον άλλον για το ποιοι είμαστε σε κάθε στιγμή της προσωπικής μας ανάπτυξης.

Η συμπόνια είναι ένα έμφυτη στους ανθρώπους. Κοιτάξτε τα μωρά. Εάν αρχίσετε να κλαίτε, θα αρχίσουν να κλαίνε. Αν είναι μεγαλύτερα, ίσως να σας δώσουν το παιχνίδι τους για να σας κάνουν να νιώσετε καλύτερα. Το έχουμε όλοι στη γενετική μας σύνθεση. Όπως και με όλες τις «δεξιότητες και ικανότητες», αν θέλουμε να την αναπτύξουμε, η λέξη κλειδί είναι, το μαντέψατε, ΕΞΑΣΚΗΣΗ!

Μπορείτε να ξεκινήσετε εφαρμόζοντας την συμπόνοια για τον εαυτό σας. Συγχωρήστε τον εαυτό σας για τα «λάθη» σας και δώστε τους ένα άλλο όνομα. Καλέστε τα «μαθήματα»! Οι λέξεις έχουν τη δική τους ενέργεια και μπορείτε να επιλέξετε ποια ενέργεια θέλετε να φέρετε στη ζωή σας επιλέγοντας προσεκτικά τα λόγια σας. Σταματήστε να κρίνετε τον εαυτό σας και αποδεχτείτε τον εαυτό σας και το που βρίσκεστε στο δρόμο της προσωπικής σας ανάπτυξης. Η αποδοχή χωρίς κρίση του ποιος είστε και το που βρίσκεστε πραγματικά είναι ο μόνος τρόπος για να βελτιώσετε τον εαυτό σας. Δεν μπορείτε να «εργαστείτε» πάνω στον φανταστικό εαυτό σας, πάνω στον εαυτό που θα θέλατε να είστε. Μπορείτε να το οραματιστείτε, μπορείτε να το πετύχετε, αλλά για να φτάσετε εκεί, θα πρέπει να αποδεχθείτε ποιοι είστε τώρα. Αυτός είναι ο μόνος εαυτός στον οποίο μπορείτε να εργαστείτε. Μπορείτε επίσης να εξασκήσετε την αυτο-φροντίδα και να βρείτε τρόπους για να θεραπεύσετε το τραύμα σας (η συνεργασία με έναν επαγγελματία θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα εάν δείτε ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε μόνοι σας).

Η αποδοχή του ποιος είστε και η συμπόνια προς τον εαυτό σας είναι αυτό που χρειάζεστε για να ξεκινήσετε να θεραπεύετε το τραύμα σας. Και προτού το ξέρετε, θα είστε σε θέση να αρχίσετε να βάζετε τον εαυτό σας σε παπούτσια κάποιου άλλου και να προχωρήσετε πέρα από την αυτό-αναφορά σας.

Εδώ ξεκινά η συμπόνια…

Συνεχίζεται…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *